november 6, 2016

I just got off the phone with my dad, and I am so exhausted. My sister and my father can definitely not get along, and they both complain about each other. I don’t want to be in the middle of it anymore, so I just decided that I will not celebrate Christmas anymore. I will find a job which requires me to work on both Christmas days, and the night before. They can get fucked with their ‘principles’.



juli 28, 2016

EVERY TIME I have a SHITload to say, and my head is filled with bullshit I need to express, but whenever I take the time to write it down, it suddenly is all gone. I am still waiting on a message from the one I like, and I start to hate him. I know this makes no sens, but seriously, WHY in gods name does he keep me on distance. I HATE thinking about how this used to be. He and I used to be very close and intimate, and he fell in love with me. But somehow I disappointing him or something, because he refuses to contact me. I asked him several times to hang out, and he replies that he is not available (read: he has a hangover, he is chilling with his friends who he never chills with, he is going to his sister who he never sees and in the meantime he is online on Facebook, or he is going to bowl with his colleagues with whom he had a staff party last week also). How much bullshit do I have to believe. I don’t believe anything anymore. We talked about this, he can tell me he found someone else who is way more interesting than me. He can tell me that I bore the shit out of him, he can tell me that I am nothing new and just easy to get in bed with. Whatever other reasons there might be. I don’t believe anything good in him anymore. I want to see him and at the same time I don’t. I want the one to play hard to get. I want to be the one in control. From now on I will not text him anymore, he can eat shit. I tell you, he can eat shit. Most of the time I’m doing fine and I can focus perfectly on my thesis, but at times like this I am just angry as hell. I can’t stand the thought of losing him as a friend, but then he also has to act like a fucking grown up and just tell me what the fuck is going on. Or at least ask me how I am doing. This all has to come from me, and I’m tired of that bullshit. I need to get this of my chest and none of my friends gets it. I fucking hat the asshole I’m in love with. It really is a fine line. I love typing as loudly as possible and I hope my keyboard breaks. I also hope not, because I don’t have the money to buy a new laptop. And I have to write my thesis. Anyways, if I could commit a murder to get his attention I would. I could be so angry with him right now, I just have to get clear whatever I want to say. I should also ask whatever the fuck he wants with me, because at one point he wants to have contact, at the other point he does not. He should stop being such a little cry-ass weed smoking motherfucker, but he should definitely come closer to me. And he should stay away. I don’t know anymore, I should focus on other guys out there. I should really gain more self confidence. BUT WHY THE HELL DID HE INTRODUCE ME TO ALL OF HIS FRIENDS. Jesus Christ, whenever he talks to his ‘friends’, he stays distanced from me. As if they tell him what kind of weird ass influence I have on him. Is that so? Do I? How the hell am I supposed to know the real him if apparently I influence him in a way that his friends don’t seem to know him anymore. I really thought that he was himself around me, he even cried. And got angry at me. Several times. For NO FUCKING REASON. And now I am the one who is angry, and I bet your ass that whenever I show it to him, he is going to break everything with me. Fuck that dude, again, he can eat shit and rot in his apartment. I hope his new sofa’s sit like a wicker bag filled with potatoes. I hope pets pissed on it and the smell is impossible to get out. I really hope it is.


juli 5, 2016

This guy I wrote about last time and me do not have contact anymore. Somehow he does not want to contact me, and I feel the same. I feel extremely lonely sometimes, and I am trying really hard to resist this giant urge to sent him a message, but it hurts. I called him last saturday to ask if he wanted to go for a walk with me, but he picked up the phone and sounded that uninterested that I thought I was only a pain in the ass for him. I thought we would discuss things together, but somehow there is something that keeps being left unsaid. I hate the guts that I lost my buddy, my biggest support in times of pain and sorrow and I hate the promises he made. This is one of the reasons I lose trust in promises; don’t make them when you are not planning on keeping them. The reason that he and I don’t work out is pure rational; when it comes to feelings we are both desperately in love. I hate it that it has to go this way, but I don’t see it working out otherwise.
I wrote a post somewhere on why he is of no good influence on me, and I can’t find it. The only thing I remember is that it was a hell of a list, and everything must weigh up to the opposite side: me liking him and me wanting to spend the rest of my life together. But no, unfortunately I liked him more than I hated his habits, and that just shows how much I cared for this guy. At the moment I can only be angry, how dare he treats me like that. How dare he push me away after all I’ve done for him, how dare he reject me in this way after I told him this only crushes me even more. If I saw him right now I could only be angry, so it’s best for him to not see me for a while.
I refuse to contact him as long as he does not have his life in order. It kills me already, and I care too much about him to lose touch, but I can’t stand this insecurity.


januari 10, 2016

I’ve been dating this guy lately. Me and him both lost our mother, and I’m dealing with it quite well. I’m still doing my activities (even more than before) and I experience happy moments (maybe also more than before). But he, he is so different. He smokes weed all the time, he drinks, smokes cigarettes and is gaming all day. The only time he gets out of his house is to go to work (dishwashing) or to get some groceries. Now see, my friends think I shouldn’t date this guys, he forgets about our dates and has not a good impact on me, but I can’t seem to let this guy be alone.

I’m listening to Coldplay – O, and that song always makes me emotional, so maybe it is because of that, maybe it is because I really feel sorry for this guy, but I suddenly got a feeling that gave me goosebumps. I realized how lonely he must be, he told me that he is before. But I don’t feel like I’m the person he should spent his entire life with. I’m so different than he is, and he is so different than I am. But it does not mean that I don’t like him, I do, he is inspiring in his own way. We get along really well, and I have absolutely nothing against him. But in how we are so different, I can’t picture it together. It doesn’t fit. I don’t know if that is a matter of time or not, but we just really like each other in different ways. I can only hope that he feels like that as well, and I hope he will find someone else to spent his life time with soon. I imagined that whenever I was feeling alone, I had the satisfying thought that I could always go back to my mother, but I just realized that isn’t true anymore. I lost my mother and I will never get her back, I hate the situation for it. Coldplay is still on repeat. That at least makes me feel like home. I want everything to be like that.

Anyways, I had to get this of my chest

Ending with hurts like heaven

Being Ida

januari 3, 2016

I’ve seen this documentary about a women who filmed herself during the though times she had because of her borderline personality disorder. She is from Norway, and somehow I stumbled upon this documentary she made about herself. I was extremely surprised because my roommate has borderline, and due to this film I can understand her a bit better. I also never recognized it in her, but now I do.

For the ones who are interested:

december 7, 2015

For some reason I keep getting flashbacks to my grandmothers backyarden.

november 29, 2015

Ik heb er nu eigenlijk een hekel aan als mensen gezellig Sinterklaas of kerst gaan vieren met de hele familie. Ik vind er niks gezelligs meer aan, mijn halve familie is weg, en zodra de resterende leden onder elkaar zijn gaat het altijd over de drama met de overige familieleden. That sucks.

Ik wil even terugkomen op gistenacht, toen had ik weer een paniekaanval. Ik zou op stap gaan met een vriendin van mij, en nog een vriendin zou meegaan. Die had ik al een tijdje niet gezien, dus des te leuker als ze meeging. Ik had me er heel erg op verheugd omdat we op mannenjacht zouden gaan, om over onze ex-scharrels (ik heb overigens een hekel aan dat woord) heen te komen. Allereerst zaten we in mijn kamer wat te drinken en was het buiten ultiem shitweer. Dat maakte al dat we er minder zin in hadden. Ik was vroeg op gestaan, dus was hardstikke moe en viel bijna in slaap in de tijd dat we aan het wachten waren op het overgaan van de regen. En als klap op de vuurpijl zei mijn vriendin ook nog af. Dat vond ik een flinke tegenvaller, want ik had echt verwacht, en gehoopt dat ze wel mee zou gaan. Al met al was ik al iets minder positief ingesteld. Vervolgens fietsen we naar de stad (in de keiharde regen), ijskoud, en in de stad zelf was geen hond te vinden. Het was hardstikke rustig, en dat was echt niet tof. In alle kroegen waar wij graag komen waren weinig mensen, ik was met 1 persoon op stap en er was bijna niemand. Iedereen is waarschijnlij kbang voor die pleurende regen en blijft daarom maar thuis. Wijs van ze, want het was ijskoud. Anyways, ik voelde me niet chill toen we iets gingen drinken bij een cafeetje. Ik voelde me helemaal overdressed, natgeregend en ongemakkelijk en bekeken, en kreeg ineens buikpijn en werd misselijk. Ik hoorde alles 100x zo hard in mijn hoofd en ik kon me nergens op focussen. Ik ging naar de wc waar ik bijna in slaap viel, en wilde het liefst in bed liggen na een goeie kotspartij. Toen ik weer terugging bleef die vriendin maar tegen mij praten, het groepje dames naast ons had grootste lol en dat was te horen tot aan de overkant van de straat, en ik ergerde me dood aan die starende jongens die net binnen kwamen. Stiekem wilde ik mijn ex-scharrel (blegh) tegen het lijf lopen, maar dat kon ik niet hardop uitspreken want dan zou die vriendin dat weer uit mijn hoofd praten. Ik werd helemaal gestoord, en wist echt niet meer wat ik moest doen. Ik kon me nergens meer op focussen en wilde het liefst weggaan, maar dat vond ik naar voor mijn vriendin en voor mezelf, omdat we ons hier zo op hadden verheugd. Toch wil ik de paniekaanval even noteren. Einde bericht.

Ik wil steeds zelfstandig zijn, en mezelf wel redden. Maar dat doet me nu de das om. Ik moet liever zijn en meerdingen uit handen geven.

I’m afraid of missing out on things


november 15, 2015

Ik denk dat het niet onverstandig is als ik bij ga houden hoe ik me voel.

Ik ga gewoon lekker freewriting, zonder enig doel. Gewoon omdat ik al mijn gevoelens moet uiten en mijn gedachten moet legen.

Ik begin maar met er eerlijk voor uit komen dat ik een scharrel had. Die ik steeds leuker begon te vinden. En op een gegeven moment begon ik erover te dromen. Over hem en mij, samen, verliefd. Dat was voor mij een teken dat het iets te ver is, dat was namelijk niet mijn bedoeling en ik denk ook zeker niet de zijne. Hij kapt het nu heerlijk af door me gewoon voluit te negeren. Ik kan geen aanleiding vinden wat het probleem is, ik snap het echt niet. Als het met alle mannen zo gaat dan kan ik wel fluiten naar een normale toekomst. Ik weet niet wat mijn probleem is, en als niemand mij daar attent op maakt zal ik het ook nooit weten ook. Ik heb er gewoon slecht van geslapen en had stressvlekken onder mijn ogen. Ik moet er echt iets aan doen, dit is niet goed voor me. Ik heb gister ook weer teveel gedronken zonder dat ik op stap ben geweest, het slaat werkelijk nergens op. Nee ik heb goeie gesprekken gehad en ben gerustgesteld over van alles, maar tegelijkertijd ben ik ook een soort van jaloers. Bij hun lijkt alles zo flawless te gaan, ik kan geen normale date krijgen. En als ik eens iets heb gevonden wat ik wil, wil hij niet meer met me afspreken. Ik snap er echt de ballen van. En ik moet me er niet meer druk om maken, want dat schiet niet op. Dus bij deze c, krijg de klere. Nee stiekem wil ik alleen maar bij je in bed liggen en knuffelen zoals de vorige keer.

I’ve decided to make a new category. My mother has recently passed away, and I have so many stories that I want to tell her. My aunt gave me the idea to write her letters, but since I get a sore hand from writing with a pen or pencil, I decided to write my thoughts in a post on this site.I hope you know that these letters are all personal and probably contain stories that is of no interest to none of you, but that does not stop me from writing them with the idea that I write it to my mother. Because these stories are stories that I would tell my mother as well. It is in Dutch, not because I don’t want to share them with you, but only because I can express myself better in Dutch when I would have spoken to my mother.

Lieve mama..

Dit schrijf ik terwijl ik naar een van je favoriete artiesten luister. Dingen doen wat jij deed geeft mij op de een of andere manier troost. Ook vind ik Katie Melua zelf geweldig, dus dit is ook bepaald geen straf. Mama, vandaag was een rustigere dag dan voorheen. Ik ben rustig wakker geworden en de hele ochtend wat kleine dingetjes gedaan. Ik besloot vandaag naar oma te gaan omdat ik me soms wat zorgen om haar maak, omdat zij naast jou, ook haar vriend, meneer Westerman, is verloren. Meneer Westerman leefde intens met haar mee tijdens haar verdriet om jou. Helaas was dit voor korte duur want vlak erna werd hij zelf ernstig ziek, zo ernstig dat hij er snel op achteruit ging en binnen een maand na jou is begraven.. Dat was een van de moeilijkste dagen van mijn leven, omdat ik op dat moment uitvaarten weer kon bijwonen als mezelf. Het woord bijwonen geeft al het verschil aan, hier overkomt de uitvaart me en op de dag dat we afscheid van jou moesten nemen waren wij zelf de organisators. Ook was het een soort laatste eer aan jou, door de door jou ingevulde uitvaart uit te voeren. Maar meneer Westerman zijn uitvaart was moeilijk, omdat je werd meegevoerd met alles. Maar terug naar oma. Ik kan goed met oma praten en ik ben blij dat ze mij begrijpt als het om mijn zusje gaat. Mijn zusje doet moeilijk over jou ring die ik draag, en ik ben al verdrietig om jou en vind het ook echt niet leuk dat zij dat ‘ring dragen’ moet verpesten door daarover te zeuren. Oma heeft gelukkig met haar gepraat en ook uitgelegd dat het niet netjes is dat ze nu ons nogmeer narigheid bezorgd terwijl we allemaal al met een groot verdriet leven. Sindsdien doet mijn zusje ook veel liever tegen mij. Ook vind ik het fijn dat oma open tegen mij praat over wat ze voelt voor Westerman en jou. Ze vind het moeilijk dat zoveel zo snel achtereen is gebeurd, en dat maakt alles enorm onwerkelijk, een soort afweermechanisme wat je weerhoudt van instorten. Want geloof me, ik stond op dat punt.

Oma bracht mij naar huis toe, want zij wilde nog even in de auto rijden. Papa en Gerda hebben de verdorde bloemen van je graf weggehaald en er andere planten in gepoot, nu lijkt het een stuk netter. Ook ligt er een bloemstukje van mijn zusje bij met bloemen uit je eigen tuin. Na een poosje op de begraafplaats te zijn geweest liepen we terug naar de parkeerplaats waar we, toen we aankwamen, als enige waren. Nu stonden er 2 auto’s bij waar 2 blonde vrouwen uitstapte. Ik zei tegen oma: Kijk, dat zijn geloof ik de dochters van meneer Westerman! En alsof het niet toevalliger kon, waren dat inderdaad de dochters van meneer Westerman. Wat was het fijn om hun te zien, ook al ken ik ze amper. Het meest vreemde vond ik dat ze nog niet aan het werk waren omdat ze zoveel moeite hadden met het overlijden van hun vader. En het zal wel de onwerkelijkheid zijn, maar ik heb bijna geen moment stil gezeten sinds jij overleden bent. Misschien houd ik daarbij ook wel mezelf voor de gek, want ik weet dat ik emotioneel word als ik een moment niets te doen heb of niet druk bezig ben in mijn hoofd. Gister was ik aan het werk, en stond ik kilo’s knoflook te pellen, tot er opeens weer een moment was waarop de werkelijkheid doordrong. Ik bedacht me hoe leuk ik het vond om te fietsen door Scheemda, en vroeger oma Boer te bezoeken. En toen was daar die BAM die me er weer aan deed herinneren dat dat nooit, maar dan ook nooit meer zou kunnen. En wow wat schrok ik. Maar zoals elk van zulke momenten zwakte ook deze af, en kon ik doorgaan met mijn werkzaamheden. Maar naarmate de tijd verstrekt, naarmate ik meer van zulke momenten heb en ik meer moeite heb met mijn verhaal doen.

Lieve mama, ik ben kapot van alle dagen. Alles sloopt me en toch heb ik energie om door te gaan. Het moeilijkste van dit alles is realiseren dat er prioriteiten moeten worden gesteld, en nog moeilijker is dat die prioriteiten nu eens niet de dagelijkse dingen zijn. Ik ben nog niet zo ver, ik moet dingen blijven doen en bezig blijven, anders verveel ik me intens. Gelukkig heb ik veel wensen en entertain ik mezelf wel, ook al voelt dat enorm eenzaam zonder jou. Ik had het zo graag met je willen delen mama…

Veel liefs van je oudste trotse dochter,


I’ve decided to make a new category. My mother has recently passed away, and I have so many stories that I want to tell her. My aunt gave me the idea to write her letters, but since I get a sore hand from writing with a pen or pencil, I decided to write my thoughts in a post on this site.I hope you know that these letters are all personal and probably contain stories that is of no interest to none of you, but that does not stop me from writing them with the idea that I write it to my mother. Because these stories are stories that I would tell my mother as well. It is in Dutch, not because I don’t want to share them with you, but only because I can express myself better in Dutch when I would have spoken to my mother.

Lieve mama,

De laatste paar dagen heb ik zoveel meegemaakt. Ik spring denk ik van de hak op de tak straks, maar vergeef me daarvoor. Ik begin bij het begin, en dat is vrijdag. Vrijdag ben ik samen met Lydia naar een openlucht film geweest van David Bowie op de Grote markt. Daar werd Ziggy Stardust and the Spiders from Mars afgespeeld op een groot scherm. We waren er al flink optijd, om een goed plekje te bemachigen, en nadat we die gevonden hadden besloten we te blijven zitten om zo niet ons plekje kwijt te raken. We wisten dat er wat regen zou komen die avond, dus we waren al voorbereid, met regenponcho, heen te gaan. Dat werd eerst het zitvlak. De film begon over hoe David Bowie werd opgemaakt en even later begon de uitzending van zijn concert. Ik denk dat we 2 nummers hebben gehoord tot ik tegen Lydia zei dat we geluk hadden dat zoiets tofs werd georganiseerd in Groningen, dat het nog toffer werd met de lichtflitsen van onweer op de achtergrond en dat we geluk hadden met het nog droge weer. Een seconde later brak de wolk los en kwamen gelijk enorme druppels uit de lucht knallen. We bedachten ons geen moment en besloten ons zitvlak (de poncho) over ons hoofd en tas te houden. Er werd omgeroepen dat het apparatuur ertegen kon en dat er werd afgewacht hoe de bui zich zou ontwikkelen. Na ongeveer 5 minuten werd het minder en zagen wij weer een goed verloop van de avond (én met behoud van ons goede plekje). Wij helemaal vrolijk de poncho van ons hoofd halen, mits begint een nieuwe ronde en dit keer houdt het voor ons gevoel een eeuwigheid aan. Wij konden met ons slimme hoofd natuurlijk ook niet bedenken dat onze kont hardstikke nat zou worden als we op de grond bleven zitten, want dat deed het namelijk wel. Toen ik toch al half verzopen was keek ik onder de poncho vandaan en zag ik dat inmiddels alle plekken weer vrij waren, dus dat er geen geldige reden meer was waarom we nog op de grond zaten. Toch bleven we zitten tot de bui over was, en volgens mij zijn we in veel snapchats verstuurd. (Mocht iemand dit lezen en zich te herinneren een blauwe poncho te hebben gezien op de grond, dat waren wij! Heb je een foto, sent it please!).

Na de bui te hebben overleefd en ons plekje te hebben opgegeven zijn we een rondje wezen lopen, op zoek naar een beloning voor onze overlevingsdrang. Dat werden uiteindelijk 2 Hooghoudt mixjes, maar die gingen er lekker in. We hebben onszelf vooral hard uitgelachen, en ik hoop anderen ook. Dan hebben we het in ieder geval niet voor niets gedaan. Ik had je dit zo graag persoonlijk willen vertellen, maar helaas is de situatie nu anders. In plaats het met jou te delen, deel ik het met de rest van de wereld.

Veel liefs van je oudste trotse dochter,


ps: Hier nog een bewijs van ons doorzettingsvermogen, herken je mijn schoenen? Daar rechts in het hoekje.