Lieve mama: Het gemis en ongrijpbare

augustus 26, 2015

I’ve decided to make a new category. My mother has recently passed away, and I have so many stories that I want to tell her. My aunt gave me the idea to write her letters, but since I get a sore hand from writing with a pen or pencil, I decided to write my thoughts in a post on this site.I hope you know that these letters are all personal and probably contain stories that is of no interest to none of you, but that does not stop me from writing them with the idea that I write it to my mother. Because these stories are stories that I would tell my mother as well. It is in Dutch, not because I don’t want to share them with you, but only because I can express myself better in Dutch when I would have spoken to my mother.

Lieve mama..

Dit schrijf ik terwijl ik naar een van je favoriete artiesten luister. Dingen doen wat jij deed geeft mij op de een of andere manier troost. Ook vind ik Katie Melua zelf geweldig, dus dit is ook bepaald geen straf. Mama, vandaag was een rustigere dag dan voorheen. Ik ben rustig wakker geworden en de hele ochtend wat kleine dingetjes gedaan. Ik besloot vandaag naar oma te gaan omdat ik me soms wat zorgen om haar maak, omdat zij naast jou, ook haar vriend, meneer Westerman, is verloren. Meneer Westerman leefde intens met haar mee tijdens haar verdriet om jou. Helaas was dit voor korte duur want vlak erna werd hij zelf ernstig ziek, zo ernstig dat hij er snel op achteruit ging en binnen een maand na jou is begraven.. Dat was een van de moeilijkste dagen van mijn leven, omdat ik op dat moment uitvaarten weer kon bijwonen als mezelf. Het woord bijwonen geeft al het verschil aan, hier overkomt de uitvaart me en op de dag dat we afscheid van jou moesten nemen waren wij zelf de organisators. Ook was het een soort laatste eer aan jou, door de door jou ingevulde uitvaart uit te voeren. Maar meneer Westerman zijn uitvaart was moeilijk, omdat je werd meegevoerd met alles. Maar terug naar oma. Ik kan goed met oma praten en ik ben blij dat ze mij begrijpt als het om mijn zusje gaat. Mijn zusje doet moeilijk over jou ring die ik draag, en ik ben al verdrietig om jou en vind het ook echt niet leuk dat zij dat ‘ring dragen’ moet verpesten door daarover te zeuren. Oma heeft gelukkig met haar gepraat en ook uitgelegd dat het niet netjes is dat ze nu ons nogmeer narigheid bezorgd terwijl we allemaal al met een groot verdriet leven. Sindsdien doet mijn zusje ook veel liever tegen mij. Ook vind ik het fijn dat oma open tegen mij praat over wat ze voelt voor Westerman en jou. Ze vind het moeilijk dat zoveel zo snel achtereen is gebeurd, en dat maakt alles enorm onwerkelijk, een soort afweermechanisme wat je weerhoudt van instorten. Want geloof me, ik stond op dat punt.

Oma bracht mij naar huis toe, want zij wilde nog even in de auto rijden. Papa en Gerda hebben de verdorde bloemen van je graf weggehaald en er andere planten in gepoot, nu lijkt het een stuk netter. Ook ligt er een bloemstukje van mijn zusje bij met bloemen uit je eigen tuin. Na een poosje op de begraafplaats te zijn geweest liepen we terug naar de parkeerplaats waar we, toen we aankwamen, als enige waren. Nu stonden er 2 auto’s bij waar 2 blonde vrouwen uitstapte. Ik zei tegen oma: Kijk, dat zijn geloof ik de dochters van meneer Westerman! En alsof het niet toevalliger kon, waren dat inderdaad de dochters van meneer Westerman. Wat was het fijn om hun te zien, ook al ken ik ze amper. Het meest vreemde vond ik dat ze nog niet aan het werk waren omdat ze zoveel moeite hadden met het overlijden van hun vader. En het zal wel de onwerkelijkheid zijn, maar ik heb bijna geen moment stil gezeten sinds jij overleden bent. Misschien houd ik daarbij ook wel mezelf voor de gek, want ik weet dat ik emotioneel word als ik een moment niets te doen heb of niet druk bezig ben in mijn hoofd. Gister was ik aan het werk, en stond ik kilo’s knoflook te pellen, tot er opeens weer een moment was waarop de werkelijkheid doordrong. Ik bedacht me hoe leuk ik het vond om te fietsen door Scheemda, en vroeger oma Boer te bezoeken. En toen was daar die BAM die me er weer aan deed herinneren dat dat nooit, maar dan ook nooit meer zou kunnen. En wow wat schrok ik. Maar zoals elk van zulke momenten zwakte ook deze af, en kon ik doorgaan met mijn werkzaamheden. Maar naarmate de tijd verstrekt, naarmate ik meer van zulke momenten heb en ik meer moeite heb met mijn verhaal doen.

Lieve mama, ik ben kapot van alle dagen. Alles sloopt me en toch heb ik energie om door te gaan. Het moeilijkste van dit alles is realiseren dat er prioriteiten moeten worden gesteld, en nog moeilijker is dat die prioriteiten nu eens niet de dagelijkse dingen zijn. Ik ben nog niet zo ver, ik moet dingen blijven doen en bezig blijven, anders verveel ik me intens. Gelukkig heb ik veel wensen en entertain ik mezelf wel, ook al voelt dat enorm eenzaam zonder jou. Ik had het zo graag met je willen delen mama…

Veel liefs van je oudste trotse dochter,

xx.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: