november 29, 2015

Ik heb er nu eigenlijk een hekel aan als mensen gezellig Sinterklaas of kerst gaan vieren met de hele familie. Ik vind er niks gezelligs meer aan, mijn halve familie is weg, en zodra de resterende leden onder elkaar zijn gaat het altijd over de drama met de overige familieleden. That sucks.

Ik wil even terugkomen op gistenacht, toen had ik weer een paniekaanval. Ik zou op stap gaan met een vriendin van mij, en nog een vriendin zou meegaan. Die had ik al een tijdje niet gezien, dus des te leuker als ze meeging. Ik had me er heel erg op verheugd omdat we op mannenjacht zouden gaan, om over onze ex-scharrels (ik heb overigens een hekel aan dat woord) heen te komen. Allereerst zaten we in mijn kamer wat te drinken en was het buiten ultiem shitweer. Dat maakte al dat we er minder zin in hadden. Ik was vroeg op gestaan, dus was hardstikke moe en viel bijna in slaap in de tijd dat we aan het wachten waren op het overgaan van de regen. En als klap op de vuurpijl zei mijn vriendin ook nog af. Dat vond ik een flinke tegenvaller, want ik had echt verwacht, en gehoopt dat ze wel mee zou gaan. Al met al was ik al iets minder positief ingesteld. Vervolgens fietsen we naar de stad (in de keiharde regen), ijskoud, en in de stad zelf was geen hond te vinden. Het was hardstikke rustig, en dat was echt niet tof. In alle kroegen waar wij graag komen waren weinig mensen, ik was met 1 persoon op stap en er was bijna niemand. Iedereen is waarschijnlij kbang voor die pleurende regen en blijft daarom maar thuis. Wijs van ze, want het was ijskoud. Anyways, ik voelde me niet chill toen we iets gingen drinken bij een cafeetje. Ik voelde me helemaal overdressed, natgeregend en ongemakkelijk en bekeken, en kreeg ineens buikpijn en werd misselijk. Ik hoorde alles 100x zo hard in mijn hoofd en ik kon me nergens op focussen. Ik ging naar de wc waar ik bijna in slaap viel, en wilde het liefst in bed liggen na een goeie kotspartij. Toen ik weer terugging bleef die vriendin maar tegen mij praten, het groepje dames naast ons had grootste lol en dat was te horen tot aan de overkant van de straat, en ik ergerde me dood aan die starende jongens die net binnen kwamen. Stiekem wilde ik mijn ex-scharrel (blegh) tegen het lijf lopen, maar dat kon ik niet hardop uitspreken want dan zou die vriendin dat weer uit mijn hoofd praten. Ik werd helemaal gestoord, en wist echt niet meer wat ik moest doen. Ik kon me nergens meer op focussen en wilde het liefst weggaan, maar dat vond ik naar voor mijn vriendin en voor mezelf, omdat we ons hier zo op hadden verheugd. Toch wil ik de paniekaanval even noteren. Einde bericht.

Ik wil steeds zelfstandig zijn, en mezelf wel redden. Maar dat doet me nu de das om. Ik moet liever zijn en meerdingen uit handen geven.

I’m afraid of missing out on things

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: